SanderusBrusselSintPieterterZiekenpriorij

Op deze prent van Sanderus is de herwerkte versie te zien van een prent van de Sint-Pieter ter Zieken-priorij in Brussel.

Deze prent werd gepubliceerd in de heruitgave in 1726-1727 van de Chorographia Sacra Brabantiae van Sanderus (1659).

Op de plaats van deze priorij is thans het Universitair Medisch Centrum Sint-Pieter (UMC Sint-Pieter) gevestigd, langs de Hoogstraat. Dit is een openbaar ziekenhuis dat deel uitmaakt van het IRIS netwerk van Brusselse openbare ziekenhuizen.

Het ziekenhuis heeft drie campussen in Brussel: Hallepoort, César De Paepe en Antoine Depage. Het UMC Sint-Pieter is verbonden aan de Vrije Universiteit Brussel (VUB) en de Université Libre de Bruxelles (ULB).

Het ziekenhuis is gegroeid uit een vroegere leprozerie en kent een lange geschiedenis.

In 1174 stond rond een kapel ter ere van Sint-Pieter een leprozenhuis. Het was nog buiten de eerste stadsomwalling van Brussel. Rond een kapel stonden enkele huisjes voor de melaatsen en een kerkhof.

Het complex kende een gestage uitbreiding en werd in de 14e eeuw opgenomen binnen de tweede omwalling.

Met de afname van lepra nam ook het belang van Sint-Pieter af, tot de laatste lepralijdster in 1749 stierf.

Vanaf dan was het een puur augustijnerklooster, tot het opgeheven werd onder keizer Jozef II.

In 1783 werden de gebouwen van het oude leprozenhuis ingericht als een echt ziekenhuis. De Magistraat van Brussel besliste in die periode in dit Sint-Pietersziekenhuis het oude Sint-Jansziekenhuis onder te brengen.

In 1786 kwam het gebouw in handen van de Oostenrijkers en Jozef II maakte er een “algemeen ziekenhuis” van. In 1788 liet hij de opleiding klinische geneeskunde van de faculteit Geneeskunde vanuit Leuven naar dit ziekenhuis overbrengen.

Zo werd het ziekenhuis een “universitair ziekenhuis”.

Onder Napoleon werden in het Sint-Pietersziekenhuis opnieuw opleidingen klinische geneeskunde gegeven. In 1809 gingen er “gratis cursussen geneeskunde, chirurgie en farmacie” van start die niet meer bedoeld waren om universitairen op te leiden, maar gewone zorgverleners.

Deze cursussen, die vanaf 1824 opnieuw in scholen voor geneeskunde werden gegeven, vormden later de basis van de faculteit Geneeskunde van de Universiteit van Brussel. Zo werd het ziekenhuis opnieuw een universitaire onderwijsinstelling. In deze periode was het ziekenhuis nog steeds gevestigd in de gebouwen van de 18e eeuw die nog niet werden gemoderniseerd en dus volledig ontoereikend en verouderd waren.

De eerste renovatiewerkzaamheden vonden plaats tussen 1849 en 1878.

Rond 1885 genoot het ziekenhuis een goede reputatie door voornamelijk de chirurgen die er werkzaam waren.

Het Sint-Pietersziekenhuis is altijd een “volledig” ziekenhuis geweest waarin elke specialisatie zijn raadplegingsruimte en bedden had. In 1963 werd het ziekenhuis uitgebreid en gemoderniseerd.

Het Sint-Pietersziekenhuis zou zich in de daaropvolgende decennia voortdurend moeten aanpassen aan de evolutie in de medische wetenschappen en technologieën en aan de mentaliteitswijzigingen. Er werden nieuwe laboratoria (1970) en een nieuwe polikliniek (1985) ingericht. Het ziekenhuis was een continue werf tot in 1987.

Sinds 2015 maakt het deel uit van Universitair Ziekenhuis Centrum Brussel. UMC Sint-Pieter is een universitair medisch centrum dat verschillende diensten en specialismen aanbiedt, waaronder een MIA-centrum voor infectieziekten en een spoedgevallendienst op de site Sint-Pieters.

(Bronvermelding: Wikipedia; Stpierre-bru.be/nl/historiek)