SanderusBruggePrinsenhof

Op deze prent van Sanderus zien we het Prinsenhof te Brugge (provincie West-Vlaanderen).

Deze prent toont rechtsboven het Groenhuys (privé-residentie), links daarnaast de dubbele galerij van het Groenhuys (1446-1449), het badhuis (1441-1446) dat de afscheiding vormt tussen het Groenhuysdeel en het tweede open plein waar we enkele mensen een kaatsspel zien spelen.

Rechtsonder het plein zien we de ommuurde tuin en centraal onder het plein het kapelcomplex. Grenzend aan het kapelcomplex zien we de ingang naar de grote zaal (14e eeuw), het appartement van de hertogin (1446-1448) en de toren (14e eeuw, verhoogd 1459-1459). Vertrekkend vanaf de toren loopt de grote galerij (1467) richting de Noordzandstraat. Aan deze straat zien we ook het ingangsgebouw met 2 wachters.

Het Prinsenhof situeerde zich langs de huidige straten Ontvangersstraat en Prinsenhof in Brugge.

In 1369 was er een eerste vermelding van een residentie van de graven van Vlaanderen ter vervanging van de tot dan gebruikte "Love" op de Burg. Het Prinsenhof werd toen vernieuwd door Filips de Stoute.

In de loop van de 15e eeuw waren er verschillende uitbreidingen door de hertogen van Bourgondië na de aankoop van aanpalende percelen.

Vooral Filips de Goede en zijn kleindochter Maria van Bourgondië verbleven er en zijn er ook overleden. In 1430 werd hier de Orde van het Gulden Vlies gesticht.

De gebouwen vormden een luxueuze residentie met dienstvleugels en verblijven voor hovelingen, ambtenaren en gasten, een privé- paleis voor de hertog met een slottoren, een kapel, een kaatsbaan, een boomgaard, een badhuis, verschillende tuinen en een dierentuin.

Het domein strekte zich uit van de huidige Noordzandstraat tot de Moerstraat en van het Muntplein tot de Ontvangersstraat.

Via een imposante ingang in de Noordzandstraat bereikte men een staatsieplein, waar zich in het noordwesten het eigenlijke paleis bevond, bestaande uit een woontoren en een gebouw van twee bouwlagen.

In 1468 vonden hier de feestelijkheden rond het huwelijk van Karel de Stoute en Margareta van York plaats. De prive-residentie van Karel de Stoute was het zogenaamde “Groenhuys”, later Hotel Charolais.

Hertogin Maria van Bourgondië stierf in het voormalige Prinsenhof in 1482.

Na haar overlijden raakte het Prinsenhof grotendeels in onbruik als vorstelijke residentie. Het werd nog regelmatig gebruikt als hotel en conferentieplaats voor internationale bijeenkomsten.

Omstreeks 1576 verkocht Filips II een aanzienlijk deel van het domein en vanaf dan raakte het geleidelijk aan verkaveld.

In 1631 werd wat er nog van restte, eveneens verkocht. Onderdelen van het Prinsenhof zoals het Munthuis en het Hôtel de Charolais (voormalig Gronehuys, residentie van de graaf van Charolais, de jonge hertog Karel de Stoute) kenden een eigen, aparte ontwikkeling.

In 1662-1663 werden panden aan de Noordzandstraat afgebroken en werden de overblijvende gebouwen aangekocht door de Engelse Zusters van de Derde Orde van Sint-Franciscus. In 1664 waren de verbouwingswerken tot kloostergebouw en kerk voltooid. Om in hun levensonderhoud te voorzien, werden aan de kant van de Noordzandsstraat schoolklassen gebouwd om er een kostschool in onder te brengen voor Engelse meisjes. Ze bleven er tot 1794 en namen toen overhaast de vlucht voor de Franse Revolutie.

Gedurende enkele decennia was het gebouw de stadswoning van de familie Van Caloen de Basseghem.

Tussen 1888 en 1988 werd het paleis eigendom van de Dames de la Retraite du Sacré-Coeur uit het Franse Boulogne die meerdere grondige verbouwingen lieten uitvoeren, voornamelijk in een vermoedelijk Franse neogotische stijl onder meer in 1893 en na een brand van 1913.

In 1989 werd het klooster verkocht en kwam het in particulier bezit. In 2002 werd het aan een verzekeringsmaatschappij verkocht en na een grondige verbouwing en toevoeging van een nieuwe vleugel kwam het vijfsterrenhotel Kempinsky er zich vestigen, na enkele jaren opgevolgd door het vijfsterrenhotel Dukes' Palace. Bij deze gelegenheid werden opgravingen verricht (2007), waarvan het resultaat te boek werd gesteld.

(Bronvermelding: Onroerenderfgoed.be; Wikipedia)